ഒരു ശല്യം കൂടി....

എഴുതിവച്ച, അല്ലെങ്കിൽ എഴുതി കീറിക്കളഞ്ഞ ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾക്കൊരു ശാപമോക്ഷം കൊടുക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ട് കാലമേറെയായി. കാലതാമസം‌ സംഭവിച്ചത്  ബ്ലോഗ് എന്ന മീഡിയയുടെ ശക്തി അറിയാൻ‌ വൈകിയതുകൊണ്ടാണോ, അതോ “എല്ലാത്തിനും‌ അതിന്റേതായ സമയമുണ്ട് ദാസാ” എന്ന തിരുമൊഴിയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല .

എന്തായാലും എഴുതിവച്ച കുഞ്ഞുകഥകൾക്ക് (ഞാൻ‌ അവയെ ‘കഥ‘ എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്) ശാപമോക്ഷം കൊടുക്കാൻ ഒരു ശ്രീരാമൻ‌ ജനിക്കും എന്ന അബദ്ധധാരണയില്ലാത്തതുകൊണ്ട്,  ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാമെന്നു കരുതി. ഏറെപഴകിയെങ്കിലും ഒരിക്കലും തേയാത്ത ‘ഗൃഹാതുരത്വവും’ പ്രണയവും പിണക്കവും തന്നെയാണു എനിക്കും പറയാനുള്ളത്.

എന്റെ പുള്ളിപ്പശുവിനെ ഞാൻ കാണാതെ പാത്തു പതുങ്ങി തൊടാനെത്തുന്ന കൃഷ്ണവേണിയും, കശുമാവിന്റെ മുകളിലെ കൊമ്പിൽ കയറിയിരുന്നാൽ‌ അകലെയുള്ള കോൾനിലങ്ങൾ കാണാമെന്നു പറഞ്ഞെന്നെ പറ്റിക്കാറുള്ള (ഒരിക്കൽ ഞാനൊന്നു കയറി, മുതിർന്നതിനുശേഷം) രാമേട്ടനും‌, രണ്ട് കൈ വിട്ട് സൈക്കിൾ ചവിട്ട് ഞങ്ങളുടേ ആരാധ്യപുരുഷനായി മാറിയ ശങ്കുവുമടക്കം കുറെ പേർ അവിടെ എന്റെ പഴയ നോട്ട് ബുക്കിന്റെ മുഷിഞ്ഞ താളുകളിൽ‌ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു.. ഇതിലെ ഒരു കഥാപാത്രവും നിങ്ങൾക്ക് പരിചയമില്ലാത്തതാണു എന്ന അവകാശാവാദമെനിക്കില്ല. കാരണം, നിങ്ങളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായൊരു സർഗവാസനയോ, അനുഭവസമ്പത്തോ എനിക്കില്ല

എന്തായാലും എന്റെ കഥകളുടെ ലോകത്തേക്ക് നിങ്ങൾക്കും സ്വാഗതം.